عکاسی آماتور (تصادفی)

فعالیت‌ها‌و‌پروژه‌ها‌(تصادفی)

کلیدواژه ها بر اساس الفبا

php
cck

جرقه نوشت

  • 13 شهريور 1391 - 22:26

    چه ماهی صد هزار تومان درامدم باشد چه صد میلیون، نباید در انتخاب طرف مقابل برای ازدواج تاثیر داشته باشد.
    ثوابت شخصیتی باید عامل انتخاب باشند. نه متغییرها.
    کسی که بر اساس متغییرها انتخابت میکند با تغییر آنها از انتخابش پشیمان میشود.
    بنابراین دروغگوها کور خوانده اند. اگر اینطور انتخابم کرد آن‌موقع است که همه زندگیم را به پایش میریزم و نوکریش خواهم کرد.

  • 6 تير 1391 - 6:55

    6 نفر را جمع میکنند دور یک میز، 2 ساعت از وقت رسانه ملی را میگیرند که در مورد 90 دقیقه جفتک زدن عده ای دیگر مذخرف بگویند. درحالی که از تعداد افرادی که شب گرسنه در این کشور خوابیده اند بی خبرند. برید به جهنم.

  • 2 تير 1391 - 8:10

    به هر سو مینگرم فاحشگان تنشان را نسیه به نگاهم میفروشند.

  • 31 خرداد 1391 - 17:29

    تمام چراغ‌های اتوبان چمران یک ذره از شمع وجود آن اَبَر مرد نمی‌شوند.

  • 22 خرداد 1391 - 11:34

    فمنیست ها با طبیعت هم دعوا دارند.
    مَثل آنها مَثل کسانیست که میخواهند گاو و بلبل هردو هم پرواز کنند هم زمین را شخم بزنند!

  • 6 خرداد 1391 - 9:44

    همسفری خواهم که معنای "بودن" را از من طلب کند ، نه دلفریبی‌های بچه گانه این سرای گذرا و اسباب بازی های رنگارنگ این معبر ِ تنگ را !

    گمشده ای گرانبهاتر در میان است و فقط یکبار فرصت متولد شدن.

  • 18 ارديبهشت 1391 - 7:47

    سایت اصلی حزب پیروز انتخابات فرانسه نیز با دروپال طراحی شده است.

    http://www.parti-socialiste.fr

  • 11 فروردين 1391 - 6:55

    اکنون در دنیای شما جز با شوق خدمت به مادر زنده نیستم و از میان همه دلبستگی‌ها و جلوه‌های رنگینش دلخوشی‌ای جز مادر ندارم.
    جانم فدای دم و بازدمت

  • 9 فروردين 1391 - 16:55

    3 روز کویر روستای مصر،
    3 روز کویر ورامین،
    و الباقی
    خرم آباد، دوکوهه، شوش دانیال، دزفول، شوشتر، دهلاویه، فکه، خرمشهر، شلمچه، آبادان، اروند، طلائیه، جزیره مجنون، هویزه.
    و حال که به تهران برگشتم
    حس پدرم آدم را دارم، آنگاه که از بهشت به زمین هبوط کرد!

  • 1 فروردين 1391 - 7:55

    سال جدیدتان به زیبائی حوریان و پر از صلح و آرامش و یار و بوس و کنار و چنار :)

     
  • 4 اسفند 1390 - 12:31

    چه دعا گویم که تو خود جاری کننده کلماتی بر زبانم.

  • 12 بهمن 1390 - 18:35

    کاش این جمله که «نحوه سوار شدن مسافرین در ایستگاههای اول خطوط مترو برای تصاحب صندلیها، گویاترین و بی رودرواسی‌ترین نمونه‌ی آماری از فرهنگ متن اجتماع تهران است» واقعیت نداشت :(

  • 10 بهمن 1390 - 23:03

    از چه رو بیمناکی در حالی که امیرالمومنین ع فرموده‌اند:

    « فَلَیْسَ مِنْ قَطْرَةٍ تَقْطُرُ إِلَّا وَ مَعَهَا مَلَكٌ حَتَّى یَضَعَهَا مَوْضِعَهَا»؛
    هر قطره ای از باران که به زمین نازل می شود فرشته ای همراه آن است تا آن را در مکانی که مقدر شده قرار دهد.

  • 8 بهمن 1390 - 23:02

    تصور مالکیت ما بر اموال توهمی بیش نیست.
    از همین جهت خیال اینکه خودمان به کسی چیزی بخشیدیم یا کمک کردیم از بیخ اشتباه است، زیرا جز این نیست که مالک عالم بر ما منت نهاده و در اراده‌اش، بخشش از اموالی که موقتن در اختیارمان قرار گرفته است از دست ناتوانمان به دیگران را رقم زده است.

    و اگر چنین شد این خود نعمتی است و شُکر بایسته‌ی آن!

  • 6 بهمن 1390 - 23:01

    خدای من!
    هرچه هست از آن توست؛
    پس چگونه است که گاهی جرائت تخیّل مالکیتم را در سر میپرورانم!!!

  • 30 دى 1390 - 23:00

    غنای ما به داشته‌ها نیست؛ به نخواسته‌هاست.
    و فقر ما به نداشته‌ها نیست؛ به خواسته‌هاست.

    و این درس آموخته‌ی اربعین حسینی امسال در راه نجف تا کربلا بود.

  • 15 دى 1390 - 22:48

    با پای پیاده عازم صحرای جانفشانی ِ یک شمع و 72 پروانه‌ی وی هستم تا در اربعین تربتش را سجده گاه ِ عرض ارادت و حقارت و ندبه و توبه و شکر و استغفار به درگاه کریم نمایم و کیست جز مولا حسین.ع که واسطه‌ی پذیرش این بی‌آبرو گردد؟!
    از همه دوستان تمنا میکنم، هر ملالی از این بنده دیده‌اند را به پای جائز الخطا بودن انسان بنهید و همه را درهم ببخشایید و حلال کنید.
    به حضرت ِ لاینام میسپارمتان.

    پنجشنبه
    15 دی سنه 1390 ه.ش
    11 صفر سنه 1433 ه.ق
    5 ژانویه سنه 2012 میلادی

  • 11 دى 1390 - 22:22

    بعضیا هم ذاتاً نمک‌نشناسند؛ انگشت پر از عسل را یک عمر در دهانشان بگذاری و بمکند آخر گاز میگیرند!
    به قول شاعر:
    سگی را لقمه ای هرگز فراموش نگردد ور زنی صد نوبتش سنگ
    وگر عمری نوازی سفله‌ای را بکمتر تندی آید با تو در جنگ

  • 9 دى 1390 - 22:20
    SMS

    اس ام اس وارده: عزیزانی که هواپیمای بدون سرنشنین رو سالم نشوندن زمین، بی زحمت این هواپیماهای باسرنشین رو هم سالم بنشونن؛ ممنون :دی

  • 8 دى 1390 - 22:43

    تماشای بزم ستارگان را در آسمان زیبای شب از دست مدهید. حیف است به جان خودم. رقص راه شیری نیز خود حکایتیست...

  • 6 دى 1390 - 22:21
    SMS

    اس ام اس وارده: عزیزانی که هواپیمای بدون سرنشنین رو سالم نشوندن زمین، بی زحمت این هواپیماهای باسرنشین رو هم سالم بنشونن؛ ممنون :دی

  • 4 دى 1390 - 21:37

    بی شک انتهای سال 2012 هیچ شباهتی با ابتدای سال 2012 نخواهد داشت.

  • 2 دى 1390 - 20:08
    «هر چه» و «هرکس» و «هر پدیده» ای در این دنیا و در زندگی ما هست برای «آزمودن» ِ تو موجود شده؛
    و در نهایت هیچ فلسفه‌ای بالاتر از این برای روابط بین تو با دیگران و دیگر چیزها قابل تعریف نیست. این قضیه برای تک تک نوع بشر صادق است. و در نهایت همه مخلوقات وسیله‌ای هستند برای رسیدن دیگر مخلوقات به کمال و لاغیر.
    یعنی همه دیگران وسیله برای ما هستند و هم خود وسیله ایم برای دیگران.
    پس این ماییم که جایگاه هر کس و هر شیء را در زندگیمان خارج از واقعیت فوق و در توهماتمان ترسیم میکنیم.
    این «هرچه» و «هرکس» را بجز هدف قائی که پروردگار است شمارش میکنیم:
    - همه پیامبران
    - همه اوصیاء پیامبران
    - پدر و مادر
    - مال و سرمایه
    - ازواج و اولاد و نسل
    - علم
    - آسمانها و زمینها
    - سنگ و چوب و خشت اطرافمان
    - ...
  • 29 آذر 1390 - 22:27

    اصالتِ یلدا در گعده و دور هم نیشنی و بهره از شب طولانیست. نه در شادی یا حزن. حال که محرم هست میتواند گعده ای باشد با ذکر حسین.ع.

  • 26 آذر 1390 - 21:39

    نجوم علمی‌ست که بردباری و فروتنی حاصل آن است.

  • 13 آذر 1390 - 21:31

    نکته مهم این است که: عاشورای 61 زمینه ظهور مهدی.عج در عاشورایی دیگر میان سیل دلهای شور گرفته‌ی شیعیان از ماتم حسینی و از کینه به قاتلان حسین.ع را فراهم کرد؛ شوری که دیده‌ایم چگونه قدرت فتح دارد...

  • 5 آذر 1390 - 21:35

    همه سرزمینها ملک و دارائی ِ خداست و هیج سرزمینی متعلق به دیگری نیست.
    همه مرزهای سیاسی بایست برچیده شوند و نوع انسان به تمام کره خاکی به عنوان میهن و به تمام انسانها به عنوان هم میهن غیرت و عشق بورزد و از همه آنان دفاع کند.

  • 7 آبان 1390 - 23:37

    در قبر می‌گذارندت و حشرات درون زمین پوستت را می شکافند و خشت و خاک گور بدن‌ت را می پوشانند.
    تندبادهای سخت آثارت را نابود می کنند، و گذشت شب و روز، نشانه هایت را از میان بر می دارد.
    بدن ها، پس از آن همه طراوت متلاشی می گردند، و استخوان ها بعد از آن همه غرور پوسیده می شوند...
    از کلام امیرالمومنین علی علیه السلام

  • 14 شهريور 1390 - 19:18

    قرآن کریم انسانها را در آخرت به سه دسته تقسیم میکند: مقربین، اصحاب یمین، اصحاب جحیم.

    لاکن برای دسته اول و دوم نعماتی مشابه برمیشمرد، تفاوت بین این دو در دوجهان جای بسی تامل دارد.

    در همین افکار غرق بودیم که ندا آمد: کلاه خودتو بگیر جزو گروه سوم نشی بدبخت، تورو چه به فضولی در گروه اول و دوم!

    » تاملات بین الصلاتین در سوره مبارکه واقعه

  • 13 مرداد 1390 - 11:24

    مخاطب سایبری رو به تنبلی میرود. بخصوص با شبکه های اجتماعی مینیمال‌خوان پَروَر! و به مرور از حوصله خواندن مطالب عمقی و بلندتر کم میشود. و حتی وبلاگنویسی که آن هم مجازیست، به آفسایت شوت میشود. در نتیجه پس از مدتی جمعیتی که فقط به مطالعه سایبری آن هم از نوع مینیمال تکیه دارند، به اقیانوسی با عمق یک سانتیمتر شباهت پیدا میکنند.

  • 23 خرداد 1390 - 16:24

    شیخ ما رو به مریدان گفت :

    مهربانی و محبت در قاموس انسان خودخواه جایی ندارد.

    و ما بر این گفته حاشیه میزنیم که :

    که اگر هم مهری ازو دیدی بدان که کوتاه و مصلحتیست و به سرعت رنگ عوض میکند.

  • 29 ارديبهشت 1390 - 16:21

    میزان طول و عمقِ جیب افراد است :|

  • 8 ارديبهشت 1390 - 17:20

    یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ؟

    أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بالْبرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَکُمْ ؟

  • 31 فروردين 1390 - 19:28

    زندگی قصه‌ی حرکت در جاده ای پر از کوه و دشت و کویر و دریا و صخره و.. است؛

    در پرده های مختلف آن زیاد به تماشا منشین، توشه گیر و گذر کن

  • 30 فروردين 1390 - 15:57

    فاحشه قضائی یعنی قضاوتی که هرکسی بتواند در آن اعمال نفوذ کند :|

  • 29 فروردين 1390 - 14:55

    گرچه از آتش دل چون خُم می در جوشم
    مهر بر لب زده خون میخورم و خاموشم

    آقاجان، فرزند زهرا،
    خودت شاهدی چه میکنند با منتظرانِ از جان و مال گذشته‌ات
    ...

  • 17 فروردين 1390 - 15:50

    میگفت برای مرد غرورش از همه دنیا مهم تر و برای زن احساسش، در نتیجه هیچ کدام را نباید شکست

    گفتم مردی میشناسم احساسش با غرور ِ زنی شکست

    و این معادله‌ی دو مجهولی سکوت را تا انتها مهمان مجلس کرد

    .

  • 24 اسفند 1389 - 13:49

    پیام یک عزیز از بحرین :

    « دم دمای مغرب یه دفعه خانوما شروع به هلهله و تکبیر گفتن کردن. روی موبایل ها خبر اومده بود که قوای ایران وارد بحرین شدند ... ای کاش این خبر صحیح بود ای کاش... بچه ها خیلی دعا کنید خیلی »

    حادثه ای در راه است ...

  • 19 اسفند 1389 - 13:47

    دیشب در تاملات زیرپتویانه برای هزارمین بار به این نتیجه رسیدم که:

    انتهای هر علمی باید آگاه شدن به هیچ و پوچ بودنِ ادعاهای آدمی در مقابل عظمت جهان و خالق اون باشد. بنابر این علمی که به تواضع و افتادگی در مقابل خدا و خصوصاً بندگان خدا منجر نشه از عطسه بُز بی ارزشتر خواهد بود، چه دکتر چه آیت الله.

    این نکته یکی از اصول بنیادین در شناخت آدمهاست.

  • 15 بهمن 1388 - 11:30

    محبت به کمال نرسد جز میان دو تن که یکی دیگری را صدا کند:
     ای من!

    محبت به کمال نرسد جز میان دو تن که یکی دیگری را صدا کند:
     ای من!
    همچو منصور که بانگ بر زد:
     انا الحق!

    گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند
    جرمش آن بود که اسرار هویدا می کرد

18 مهر 1398 - 9:50

سبک زندگی اربعینی همان سبک زندگی اوج بلوغ بشریت است پس از ناامیدی از همه سبک‌ها. همان سبک زندگی آرمان‌شهر پس از ظهور منجی ِ بشر.
یعنی سبک زندگی که همه با هم مهربان و متحد، از تمام وابستگی‌ها و آرزوهای کوچک و بزرگ چشم می‌پوشند، سلائق و اختلافات را کنار می‌گذارند و به هم یاری می‌رسانند برای رسیدن به انسان کامل و شبیه شدن به او. یعنی جان و تن و همسر و فرزند و همه سرمایه‌ها فدای راهی که من و ما را به اوج می‌رساند. همان جایی که انسان کامل ایستاده است و مرا به آن می‌خواند. در این مسیر همه چیز فداکاری است و از خودگذشتگی. همه خدمات رفاهی برای آسایش مرکب ِ تن رایگان است. اصالت با روح و معنویت است و تنها پس انداز ارزشمند، عمق رابطه‌ی درونی با مبداء و مقصد عالم. آنقدر همه مشغول تلاش هستند برای رسیدن و رساندن که فضا برای نفوذ و بروز شیطان و آلودگی و گناه بسیار تنگ است.
سبک زندگی اربعینی یعنی حجت خدا و امام مقدم است بر همه چیز به خاطر رسیدن و رساندن به درجه‌ی او در دو روز فرصت ِ سواری بر مرکب تن. سبک زندگی اربعینی به زودی سبک زندگی قالب در کره‌ی خاکی و فراتر از آن خواهد بود ان‌شالله.

انهم یرونهوا بعیدا و نراه قریبا...

15 مهر 1398 - 7:52

هفته پیش در لابه لای اخبار متوجه شدم که خانه‌ای قدیمی در کوچه پس کوچه‌های بازار تهران به واسطه بازیگوشی‌ها و  تفکرها و نفس کشیدن‌هایش در آن چهارچوب، تبدیل به موزه شده است و همین خبر کافی بود تا همان عصر اندرپی مقصود با پای جان رهسپار آنجا شوم. بله. خانه‌ی پدری. پدری که با یک دستگاه نساجی و دسترنج حلال زمینه‌ی پرواز اندیشه‌های وی را تا ماورای مُلک و خاک فراهم کرده بود. بعدها از همین منزلگاه تمام آرزوهای اهل زمین را شُخم زد و در مُنتها درجه‌ی مقام علمی و جایگاه اجتماعی و اقبال دنیا با همه زرق و برقش در مهد تمدنی که چشمها را خیره میکند، از چشمه‌ی عشق وضو ساخت و چهار تکبیر بر همه عالم زد! ساده اینکه تار و پود را به پای عشق معامله کرد. و این راز بقاست. چمران فراتر از اسطوره‌هاست...

8 مهر 1398 - 11:36
ممکنه در مسیر حرکت به نقطه‌ای رسید که جاده‌ها پایان می‌پذیرند و کسی قبلا از آنجا عبور نکرده باشد. مگر تک و توک آدمهایی در هر شهر یا روزگار که رد پایی محو از خود برجای گذاشته باشند و عبور کرده باشند. و این جدایی و دورافتادگی از خیل دیگران به واسطه‌ی فاصله‌ای باشد که به سبب رکود دیگران و حرکت شما رخ داده باشد. رکود زیر سقف آرزوها و روزمرگی‌ها؛ و حرکت با شتاب افزایشی ِ ناشی از اختلاف میدان ِ دید با ساکنان مرداب ِ عادتها!
 از آنجا به بعد دیگر یا باید همزمان هم در سنگلاخها به پیش حرکت کنیم و هم به میزان وسعمان در پس ِ خود جاده‌ای بسازیم برای رهگذران احتمالی ِ این مسیر در آینده؛ یا اینکه همچون رهگذران قبلی، ردی بر سنگی بیش نگذاریم و به پیش رویم.
آری! باید آماده بود. حتی برای وقتی که جاده‌ها به پایان میرسند اما حرکت و مسیر هنوز جاریست ...

 

7 مهر 1398 - 11:33
دنبال یک سوژه جدید می‌گردم برای کنکاش و ماجراجویی و اکتشاف. یک موضوع فوق العاده که آنقدر کشش داشته و اسرارآمیز باشد که بتواند جذبم کند.شاید به قول آدمها بتوان گفت سرگرمی. اما نه ازجنس سرگرمی آدمهای دور و برم.
سالهای زیادی می‌گذرد از آن موقع که رفته رفته به گونه‌ای شد که به ندرت سوژه‌ای برایم آنقدر جذاب بوده باشد که بخواهم برایش وقت صرف کنم یا درباره‌اش صحبت کنم و از همین باب سوژه‌هایم را با نهایت وسواس انتخاب کرده‌ام. نجوم، تلسکوپ، آسمان و اعماق ژرف کیهان. کامپیوتر، محاسبات، منطق و برنامه نویسی. سفر و زمین نوردی. ربات و هوش دستوری. این روال از آن قدیم قدیم ها که نوجوان بودم شروع شده بود. در جمع همسالانی که همه درباره مثلا انواع ماشین یا تیم‌های ورزشی یا موضوعات روتین و تهوع آور صحبت می‌کردند با یک حس دلسوزی به دنیای کوچکشان، آنها را ترک می‌کردم.
اما حالا در کنار سالها کنکاش و پرس و جو درباره گمشده، و حس انرژی بی‌پایان و کشش روز افزون و نو به نو به سوی یک حقیقت محض در عالم، و یک شادی و نشاط عمیق درونی، انگار می‌خواهم در کنار ده‌ها و صدها کتابی که بهترین مونس سالهای عمرم بوده‌اند و در صفحه به صفحه‌ی آن‌ها دنبال سرالاسرار عالم بوده‌ام و هنوز هستم (به قول حافظ شیرازی: جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم) و در کنار لحظات نابی که روز و شب در امواج تفکراتم غواصی میکنم، در کنار همه اینها احساس میکنم که یک سوژه جدید می‌خواهم و آبی برای یک عطش با جنس و طعم جدید میپویم.
از طرفی اندیشه‌ی بیش از حد لازم در موضوعات بیزینسی و تکنیکال و روشهای جدید کسب درآمد و اصطلاحات قلمبه و توهم ساز تجاری و تکنولوژیک هم دیگر ارضایم نمی‌کند. مهم نیست که چه رقمهایی می‌آیند و می‌روند. شاید هرکس به فراخور غریبگی، چیزی بگوید. یکی بگوید از شکم سیری است و دیگری بگوید عقده‌ی نداریست. شاید هر دو را چشیده‌ام و اکنون هیچکدام نباشد. لقمه‌های چرب، چرب‌تر بشوند که چه؟ و حساب و سود زیانی که با هزار توجیه باز هم در آخر چیزی جز رنگین‌تر شدن سفره و مرکب نباشد را میخواهم چکار؟ آن پدربزرگ و جد اندر جد من که خیلی هم خود را مهم میدانسته و اکنون معلوم نیست پودر کدام  استخوانش در میان کدام خاکها بر باد رفته است، برای کدام یک از ما فرق میکند که لقمه‌اش چرب بوده است یا نان را با ماست و نمک میخورده؟ اما اگرحقیقتی از مکتومات عالم را کشف کرده بود اکنون لابد می‌توانست در کتابی برجای مانده از خود، چراغی فرا راه یک جوینده روشن کند وخود را کماکان جاری کرده باشد. اما نصیحتم نکنید! نه اینکه بیکار بشینیم و تدبیر معاش نکنیم! منظورم این نیست. اما اندیشه مستمر و دیوانه وار در چگونگی افزایش طول صفرهای حسابهای بانکی چندش آور است. مگر به هدفی جسورانه و انتهایی به وسعت کشف یک حقیقت ارزشمند. در انتهای این کند و کاوهای معمولِ معاش محور، شما چه حقیقتی جز مطبخ و مستراح و کمی اینطرفتر و آنطرفتر را میتوانید پیدا کنید؟ ولو بعد از صد سال زندگی نباتی!
اما ای جان من! با تو سخن میگویم! سوژه و سرگرمی جدیدی می‌پویم با این حجم از کشش به عمق روح انسانیت. شاید یک کار یدی و ساده هم این خلاء را پر کند. و اینجا مینویسم شاید بر این محمل آرام شوم. که فرموده اند فکرها و دغدغه‌ها را بر کاغذ آورید تا سبک شوید.
اما این سوژه و فعالیت و سرگرمی جدید چه می‌تواند باشد؟ پیشنهادی یا راهی به پیشنهاد و تجربه‌ای؟
26 شهريور 1398 - 8:18
با نگاهی خارج از عادت به عالم خلقت، می‌توان آن را برای همیشه به دو بخش تقسیم کرد:
اول انسان و درونش. سپس از انسان به آنطرف. یعنی غیر از انسان هرچه که هست از جمادات و نباتات و حیوانات و آب و خاک و آتش و انرژی‌ها و حرکت و نور تا به کهکشانها و آن سوی ژرف کیهان و کائنات. اولی یعنی انسان و درونش از همه‌ی دومی عظیم‌تر و پیچیده‌تر است. بلکه تمام دومی جزئی از حقیقت وجود انسان و در مقابل حقیقت انسان مثل دانه شنی در صحراست؛ و این است رمز فرمایش انسان کامل که: "من عرف نفسه عرف الاشیاء کُلها"
اما این انسان و غیر از انسان هر دو نشانه و راهنمایی هستند برای فهم و کشف حقیقت: "سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ"
بنابراین ممکن است هر یک از ما و دانشمندان علوم تجربی تمام دومی یعنی علوم و قوانین و فرمولهای جهان مرئی را تا ژرفای سلولها و مُلکول‌ها و ژرفای کهکشانها و انرژی‌ها در آزمایشگاه‌ها و با ابزارها استخراج و فهم کنیم و در خدمت بشر بگیریم اما قدمی در فهم اولی طی نکرده باشیم. و تازه اینجا آغاز نکته‌هاست...
 
یاد او اندر خور هر هوش نیست
حلقه‌ی او سخره‌ی هر گوش نیست
2 شهريور 1398 - 8:15
ای روح سرگشته و حیران که پی گمشده‌ات به هرجا سرمی‌کشی و سر در هر ورقه‌ای فرو میبری، هرجا روزنه‌ای از امید یافته پرواز کرده‌ای، زمانی دراز آواره‌ی کتابفرشی‌هایی، روزها و ساعتها و لحظه‌ها را به امید سرنخی به سرزمین حقایق حریص در کتابها می‌گذرانی، گاهی در قبرستانها خراب و دلشکسته با مردگان سخن می‌گویی و زمان‌های طولانی را در خلوت خود به نجوا می‌نشینی، گاهی با برگ گلی متلاطم می‎شوی و گاهی به نسیم کم فروغی بارانی می‌شوی، روزگاریست که دل به پنجره‌ی سحرها سپرده‌ای و نیمه‌شبان را به فجرها و طلوع‌ها وصل کرده‌ای... ای روح متلاطم و آزاده‌...
نمیدانم بگویم آرام باش یا باز هم واله و شیدا خود را به در و دیوار این دنیای کوچک خاکی بکوب. اگر بگویمت خسته از جستجوها آرام باش و سرد شو پس به اسارتت در این تنِ شیفته به شهوتها و غرورها راضی گشته‌ام و اگر بگویم آتش بر آتش بیافروز شرمنده‌ام که هیزمی برای زبانه کشیدنت مهیا نکرده‌ام.
ای روح آیا این تن در دستان تو امانت است یا تو در بند این تن به ودیعه نهفته‌ای؟ کدام سوی دیوارهای این عالم پست سستر است تا هروله کنان آن را فروریخته خود را به بیرون از این زندان بکشی؟ اگر چه پرتوهایی از نور به درون زندان می‌رسد تا ساکنان عادت کرده به تاریکی متوجه وجودش شوند،  اما نور مطلق در پس دیوارهای این زندان به وضوح همه زیبایی‌ها را نمایان کرده است و یارانِ پاکی خندان لب و مست دست در دستِ راستی سرود خوشبختی می‌خوانند. آنجا دیگر هیچ دروغ و نیرنگی نمی‎تواند خود را به جای راستی جا بزند و جانها را سرکار بگذارد! همت کن. دیوارها را فرو بریز. در پس دیوارها دیگر تاریکی راه ندارد. مرگ راه ندارد. غصه راه ندارد. هرچه هست خنده است. قهقهه است. زندگی است. نور است. همه هو است.
اللَّهُ نُورُ السَّمَوَتِ وَالْأَرْضِ...
 
 
3 تير 1398 - 10:00
قال امیرالمومنین علی علیه السلام : 
«فی ذکر الاخیار ینزل الرحمة»
یاد نیکان رحمت را نازل می‌کند.
 
این فایل نسخه pdf از جلد نخست کتاب کمیاب «آیت الحق» می‌باشد.
این کتاب یکی از بهترین یا بهترین یادواره سیدالعرفا سیدعلی آقا قاضی طباطبایی هست که به قلم فرزند گرامی ایشان جناب آقای سیدمحمدحسن قاضی گردآوری و تالیف و توسط فرزند گرامی دیگر ایشان جناب آقای سیدمحمدعلی قاضی نیا به فارسی ترجمه شده است.
در این کتاب که قرار بود چهار جلد باشد ولی دو جلد از آن تاکنون به طبع رسیده است شرح حالی از زندگی بابرکت سیدعلی آقا قاضی و شاگردان ایشان و شرح وقایع دوره ای است که در آن زندگی می‌کرده‌اند.
 
اللهم احشرنا معهم آمین رب العالمین
 
 
 
 
3 تير 1398 - 9:24
 اگر ببینید کسی مثلا با زباله‌ی متعفن و بدبویی بازی می‌کند و در آن شنا می‌کند چه حسی پیدا می‌کنید؟ یا مثلا کسی با لاشه‌ی گندید‌ای سرگرم باشد؟ یا مثلا کسی به تکه استخوان پوسیده‌ی یک خوک عشق بورزد و از فرط علاقه شبها آن را به آغوش کشیده و بخوابد؟ با دیدن او حالتان چطور خواهد بود؟
 
حال کسی دیگر هست که پرده‌ها از چشمش کنار رفته‌اند و حقیقت‌ها را می‌بیند و خبر داده که: مقام‌ها و مسئولیت‌ها از وصله‌ی نعلین یا استخوان خوکی بی‌ارزشتر هستند مگر به احقاق حقی یا دفع باطلی!
 
بنابراین مشاهیری که می‌بینید به هر قیمتی به قدرت چسبیده‌اند و یا سعی در رسیدن به قدرت دارند و با هر هزینه‌ای که به ملت و مملکت تحمیل می‌کنند بازهم حاضر به انصراف نیستند، درحقیقت سرگرم بازی با این زباله‌های متعفن و شنا در آن هستند و خودشان نیز به دلیل علاقه و همنشینی با این مزبله‌ها از آن پست‌تر و بی‌قیمت‌تر خواهند بود.
 
 امیرالمومنین علی علیه السلام:
«این حکومت نزد من از استخوان خوکی که در دست یک آدم جذامی باشد، پست‌تر است»
«سوگند به خدا اين نعلين از فرمان‌روايی بر شما نزد من محبوب‌تر است، مگر آن‌که حقی را به پای دارم يا باطلی را دفع کنم»
نهج البلاغه
 
 شدت تلخی حقایق نباید موجب رودرواسی و تلطیف در بیان آنها شود. روش قرآن کریم در مثالها نیز به همین صراحت است.
7 ارديبهشت 1398 - 6:00
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:
(در شب معراج) چون به پايين آمدم و به آسمان دنيا رسيدم، به پايين تر از خود نگريستم، ناگاه با غبار و دود و صداها و هياهويى مواجه شدم. گفتم : جبرئيل اين ها چيست؟ گفت: اين ها شيطان هايند كه بر فراز چشمان آدميان مى‌چرخند تا كه آنان در ملكوت آسمان‌ها و زمين اندیشه نکنند و اگر چنين نبود شگفتى‌ها را مى‌ديدند.
 
 اما عزیز دل! اندیشه کن که این غبار و دود و هیاهویی که حواس ما را از حقایق آسمان‌ها و زمین پرت کرده کدامند ...!
 
متن عربی:
رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله (في لَيلةِ الإسراءِ) : فلَمّا نَزَلتُ و انتَهَيتُ إلى سَماءِ الدُّنيا نَظَرتُ أسفَلَ مِنّي. فإذا أنا برَهَجٍ و دُخانٍ و أصواتٍ. فقلتُ : ما هذا يا جِبريلُ ؟ قالَ : و هذهِ الشَّياطينُ يَحومونَ على أعيُنِ بَني آدمَ أن لا يَتَفكّروا في مَلَكوتِ السَّماواتِ و الأرضِ، و لَو لا ذلكَ لَرأتِ العَجائبَ.
7 ارديبهشت 1398 - 5:58
امروز با جوانی گپ میزدم که لابه‌لای صحبتها گفت: "از هر دست بدهی از همان دست میگیری". وی در ظاهر اهل شریعت نبود اما به نظرم عاقبت صاحب شریعت به بهانه‌ی خوشدلی دل از او می‌برد. آدمها با هر نوع تفکر و دین و شریعتی که دارند اگر بوی الهیات ندهند اساسا لذتی از بودنشان نخواهند برد.
الهیات آن رایحه‌ی خوش است که انسان را به فرمولهایی فراتر از فرمولهای مرسوم در میان مردمان باور می‌دهد. فرمولهایی که بالاتر از هر اما و اگر و محاسبه‌ای در حال رقم زدن زندگی‌ها و رخدادهای اطراف ما هستند. دعوایی بر سر اسم نداریم. "الهیات"، "متافیزیک"، "ایمان به غیب"، "یومنون بالغیب" یا هر اسم دیگر. شریعت هم می‌خواهد ما را به همین حقیقت برساند.
مهم این است که در نقشه راهی که برای زندگی و اهدافمان می‌کشیم فرمول‌ها و ضریب‌هایی غیر از ظواهر و محسوسات و قراردادهای منفعت‌طلبانه و مسخره بین مردمان قائل باشیم.
آن وقت نگاهمان به عالم تغییر می‌کند. از شتابمان می‌کاهیم. از هیاهوها و هیاهوداران فاصله می‌گیریم. با پیرترها دوست می‌شویم. با افتادگان همنشین می‌شویم. دیوانگی می‌کنیم. اعتبارات وهمی را خط‌خطی می‌کنیم. تکه ابری ما را به وجد می‌آورد. شعاع نوری بی‌تابمان می‌کند. شبنمی بر رخ گل ما را عاشق می‌کند.
 
ما زبان را ننگریم و قال را
ما روان را بنگریم و حال را
 
ناظر قلبیم اگر خاشع بود
گرچه گفت لفظ ناخاضع رود
 
آتشی از عشق در جان بر فروز
سر بسر فکر و عبارت را بسوز
 
لعل را گر مهر نبود باک نیست
عشق در دریای غم غمناک نیست
 
ملت عشق از همه دینها جداست
عاشقان را ملت و مذهب خداست
 
تصویر نوشت: دو شقایق سرگردان و تنها کنار جوی یا جوبی در یکی از فرعی‌های عباس آباد تهران!

صفحات